3 dagen Van Divundu naar Maun (Botswana)

Dag 11 17 augustus Divundu – Maun

Dus geen wireless in het camp. Audi Camp schijnt wel internet te hebben dus gaan we dat overmorgen proberen, als we ons avontuur in Moremi hebben gehad.

Vandaag zijn we iets na 9 uur vertrokken. Eerst door het Mahangu park waar je geen entree hoeft te betalen als je deze direct doorsteekt naar Botswana. Onderweg hebben we nog wel een sabel antilope gezien. We waren binnen een half uur de grens over na natuurlijk de standaard formaliteiten van papieren invullen, roadfee betalen en daar ook weer de formulieren voor invullen,maar op zich ging dat best snel. Daarna ruim 300 kilometer doorrijden naar Maun. De weg is stukken beter als de weg Kasane – Nata. Je merkt dat hier weinig zwaar verkeer over komt. Wel veel ezel karren en vooral overstekende geiten, mensen, ezels en koeien (op volgorde van grootte). We wilden koffie drinken in Serhitwa omdat ons dat wel een plaats leek waar we koffie zouden kunnen krijgen. De Shell pomp werd groots aangeduid, dat gaf een goed gevoel,maar er was dus geen koffie. Dan maar de laatste 100 kilometer zonder koffie doorrijden. De weg vanaf de Namibie/Botswana grens lijkt trouwens streep vooruit maar direct na de grens zitten er toch twee T splitsingen waar we een keertje moesten kiezen tussen rechts en links. Dan wel even opletten als op de kaart Sepupa staat en de richtingborden Sepopa aangeven. We reden om half drie door Maun maar hadden besloten eerst Crocodile Camp op te zoeken voordat we zouden gaan tanken en boodschappen zouden gaan doen. Tijdens het inchecken direct gevraagd naar de activiteiten, zodat we konden beslissen hoe we de komende dagen gaan invullen. We hebben bedacht dat we morgen eerst zelf met de auto Moremi ingaan om te zien wat mogelijk is en dan de tweede dag met een mokoro of motorbootje de Delta in te gaan. Omdat we bij de gate van Moremi contant de entree moeten betalen en in Maun de entree met de creditcard kunnen betalen zijn we direct weer Maun ingereden om de entree te regelen en om wat boodschappen te doen. De Wildlife registration zou tegenover het politiebureau zitten. We vonden het politiebureau maar geen teken van Wildlife registration. Na wat vragen wisten we het, het zat achter het politiebureau, maar ja het is Afrika en het ligt er maar net aan hoe je staat of iets achter of tegenover iets ligt. We kregen ook te horen dat we op moesten schieten want het kantoor was om half 5 dicht en we hadden dus nog maar 10 minuten. Marian zetten het dus op een lopen, Douwe speelde de Turkse vrouw door gepast afstand te nemen, en Henk en Janny waren hen kwijt. Een speciale situatie. We kwamen net op tijd binnen. De dames van het kantoor hadden de tasjes al in de handen om te vertrekken en konden dus alles weer uit de kast halen. Helemaal toen we vroegen of we met ZA Randen konden betalen. Nee dat kon niet maar wel met de creditcard. Die machine moest dus weer uit een kast komen en alles was geregeld. Tot de chef kwam en vroeg of we een kaart van Moremi hadden. Ze kon dan even aangeven welke wegen te berijden waren en welke niet in verband met de waterstand. Wij hadden natuurlijk geen kaart en zij het netjes aantekenen op een kaart. Die kostte ook weer 75 Pula en ineens konden we wel betalen met ZA Rand. Marian en Douwe hebben toen Janny en Henk weer opgezocht die het zoeken maar hadden gestaakt en konden we gaan tanken en boodschappen doen.

Nu hebben we gegeten en nog wat nageborreld in de bar met best een mooi uitzicht. Crocodile camp is net geen Toro Lodge maar ook niet het meest luxe camp. Hoe het hier zit komen we vast nog wel achter. Morgen dus naar Moremi.

Dag 12 18 augustus Moremi

De dames van het Wild life registration hadden ons keurig gemeld hoe lang alles zou gaan duren. Naar South gate rijden 1,5 uur, daarna naar Third Bridge 2,5 uur. Alles via dezelfde weg weer terug dus 8 uur onder de pannen. Eerst wilde we om 08h00 ontbijten maar dit toch maar een half uur eerder. Om 08h30 precies vertrokken we. De tijd klopte exact om 10h00 waren we bij South Gate. Hier even weer wat invullen en permit laten zien en weer verder. We hadden ondertussen al wat springbok, zebra en giraffe gezien. Dus we dachten dit gaat het worden. We vroegen ons wel af wanneer we First bridge zouden krijgen. Op de ene kaart zou dit na 15 km zijn en op de andere pas na 25 km. Dus ja wat te doen, gewoon doorrijden want meer kun je niet. Er is namelijk maar één 4x4 track waar iedereen op rijdt. Zo af en toe kom je iemand tegen en dan even opletten met passeren. Je mag de auto niet uit en Douwe was druk met autorijden. Hij had een 4x4 cursus had gedaan en of dat de reden was of overmoed, we hebben van twee mensen gehoord dat ze vast hebben gezeten. Dus enige kennis was wel bruikbaar. Eerst viel het nog wel mee maar gaandeweg werd het al ruller en zanderiger. In het begin zagen we en kudde olifanten. Het landschap is veel geel hoog gras met groene struiken dit in verband met het water wat hier stroomt. Ook stukken met hoge groene bomen kwamen we tegen. Aan dieren viel het tegen. Zebra, giraffe, olifant met wat springbok. Eindelijk kwamen we bij een watergat waar een auto stond. Even vragen of die wisten of dit de goede weg was. Maar het waren Fransen die al hadden vastgezeten en ook niet goed wisten of ze wel goed reden. Maar ja er was maar één track dus fout rijden kan niet. De verschillenden kaarten gaven alleen andere afstanden aan. Bij het watergat stond ook een auto die vanaf de andere kant was gekomen. Die kon ons vertellen dat de doorgang bij First Bridge wel meeviel maar de doorgang bij Second Bridge was behoorlijk diep en je moest er langzaam doorheen. Je kon namelijk niet over (zeg maar door) de brug. Het zijn namelijk doorwaadbare plaatsen die met boomstammen worden gevuld,maar wel met een leuning erlangs. Marian kreeg al bedenkingen want het water kwam tot halverwege de deur. Maar nog niets gezegd. De Fransen vroegen of ze achter ons aan mochten rijden, want 1 keer vastzitten was voldoende. Dus met twee auto’s de First Bridge bereikt. Deze viel inderdaad mee. Marian en Henk konden via wat acrobatiek de overkant bereiken en zodoende Douwe op de foto en film vast leggen. Daarna de Fransen ook vastgelegd. Hierna verder en na 2km kwam de 2^de brug (houten paaltjes die water doorlaten waar je met de auto overheen moet). Het begrip brug is hier zeer relatief. Iedereen uit de auto. Op wild werd helemaal niet meer gelet. Op het kantoor hadden ze gezegd dat we hier linksom de brug en niet via de brug moesten gaan. Bij South Gate hadden ze gezegd dat we rechtsom moesten gaan en dat vertelden de mensen bij het watergat ook. Maar er waren verschillende doorgangen dus welke te kiezen. Uiteindelijk kwam er iemand van de ander kant. Die was gisteren over de brug die helemaal onder water lag gereden. De dame eruit om te peilen en ja hoor hij ging over de brug. Het was erg bumpy want die paaltjes liggen er wel maar met tussenpozen. Dit waren ook Fransen dus die hebben onze Fransen even uitgelegd in het Frans welke versnelling en hoe te handelen. Het kwam er op neer gewoon heel langzaam in de lage giering en de tweede versnelling de auto laten gaan en dan komt het goed. Ondertussen had Marian al tegen Douwe gezegd dat ze de oversteek geen plan vond. Op de filmpjes die we via You-Tube wel eens hadden gezien hadden we onze bedenkingen al en waarom zouden we dit doen als we er toch niet heen hoefden. Het was ondertussen ook al wat later geworden. We zouden erover gaan en eigenlijk onmiddellijk na Third Bridge weer terug moeten. Dus waarom moeilijkheden opzoeken. Daarom werd er besloten niet verder te gaan. We hebben de Fransen “bon courage” toegewenst. De oversteek was zeker goed te doen en de brug gaf zeker wat meer zekerheid omdat we hadden gehoord dat je, als je naast de brug door het water gaat, ineens een kuil krijgt die een forse golf kan geven met alle gevolgen van dien. Het is ze wel gelukt maar ze waren heel blij. De jongen die reed was niet erg gelukkig voor de oversteek en een gejuich steeg op uit de auto toen ze bij de overkant waren. Hierna hebben wij even wat gegeten en zijn we weer op weg naar Maun gegaan. Al met al qua wild niet echt enerverend maar wel veel te weten gekomen hoe het met een 4x4 door Moremi gaat, hard werken, de adviezen van anderen volgen en vooral geen risico’s nemen. Wij doen dit niet maar ik kan me voorstellen dat avontuurlijke mensen dit heel gaaf vinden. Tegen 16h30 waren we weer terug in Maun. Het eten was weer als de vorige dag, eenvoudig. De dame van de bediening meldde nog dat het eten in de stad beter was. Na een afzakkertje aan de bar naar bed.

Dag 13 19 augustus Maun, accommodatiebezoek

Vanmorgen rustig aan gedaan en na het ontbijt eerst naar Maun om de dame dan de Wilderness Office gerust te stellen. We hadden per ongeluk de kaart van Moremi betaald met onder andere 50 Namibische Dollars en dat vond ze niet leuk. Bij het uitgaan van Moremi had de wacht daar ons al verteld of we dat wilden omruilen. Dus vandaag gedaan en direct de entree voor de Makgadikgadi Pans betaald, zodat we morgen daar zonder problemen ook een bezoekje kunnen brengen. Daarna nog wat boodschappen gedaan en wat andere accommodaties bezocht.

Om half 4 gaan we nog weer met een bootje de Delta op, maar dat hoen jullie later als we weer bereik hebben. Haina zit ook op Facebook dus ik denk dat ze daar ook bereik hebben, maar je weet maar nooit.

Twee dagen - Bezoek Primary School in Rundu en Ndovu Safari Lodge

Dag 9 15 augustus Bezoek Primary School bij N’Kwazi en Ndovu

Vanmorgen om 8h00 opgestaan en daarna gingen we met Simon naar een Gouvernment school. Dit is een school die door de staat wordt gefinancierd en wordt voorzien van pennen, schriften en boeken. Maar volgens de Directeur kwamen die altijd te laat. Alhoewel het met de jaren beter gaat zeker nu ze een goeie minister van onderwijs hebben. Alle andere uitgaven moeten worden bekostigd uit donaties en dergelijke. De school had klassen van een pre- primary klas, een soort kleuterklas en verder de 1^e tot en met de 10^e ‘grade’. Grade 1 tot grade 6 zijn ongeveer onze basisschool, grade 7 tot en met 10 is als bij ons een middelbare vervolgopleiding. De kinderen moesten nationale examens doen en als ze minimaal 25 punten halen mogen ze naar de secondary school, grade 11 en 12 om verder te mogen studeren.

Al met al best interessant om te zien hoe het onderwijs hier is en met wat voor beperkingen ze te maken hebben. Dan is het onderwijs in Nederland wel erg luxe.

Daarna hebben we Simon terug gebracht naar N’Kwazi en hebben we daar nog even koffie gedronken. We moeten namelijk nog 200 kilometer verderop zijn en onderweg is geen koffie te krijgen..

We zijn om ongeveer 2 uur in Ndovu Safari Lodge, maar dan is het al direct 3 uur omdat er hier een uur tijdverschil is en we nu weer op de Nederlandse tijd zitten.

We zijn dan ook direct doorgereden naar het Mahangu Park. Dit jaar hadden we minder geluk als twee jaar geleden. Dit keer meer 1 olifant, een familie sabel antilopen en veel impala’s. Morgen gaan we de rivier over naar het Bwabwata Nationaal Park aan de overkant van de Kavango.

Dag 10 16 augustus Nduvo River Lodge – Bwabwata National Park

Na het ontbijt zijn we met de boot overgestoken waar Johan op ons wachtte voor de safari door het Bwabwata Nationaal Park/Buffulo park. We begonnen met rijden naar de rivier waar het leek of de olifanten hier een conferentie hielden. Ongelofelijk veel poep maar geen olifant. Johan vertelde ook dat de olifanten meestal na 12h00 richting de rivier trokken. Ondertussen al veel springbok gezien en ook veel Kudu’s. Het viel Marian op dat zo gauw Johan de auto uitzette de dieren weg liepen. Ze waren erg schuw. Verder gereden en daar zagen we de 1^ste hippo’s al. Eerst nog wat verder weg maar na nog een stukje rijden ook dichterbij. Onderwijl kijkend naar de nijlpaarden zag Johan al 2 krokodillen. Deze lagen wel wat verder weg maar je kon ze wel zien. Hierna nog zeer veel vogels gezien teveel om op te noemen. Douwe is de vogelexpert en die kent zeer veel vogels ondertussen. Op het punt waar we terug zouden gaan zagen we 3 nijlpaarden uit het water. Immense beesten. We dronken wat fris en hierna zouden we verder gaan toen in een keer een kudde olifanten uit de bush kwam om wat te drinken. Het was een kudde van ongeveer 14 olifanten van klein tot groot. De grootste hield ons natuurlijk wel in de gaten en iedereen gauw in de auto, Ook Johan ging achter het stuur zitten voor het geval dat. Hierna rustig zitten kijken naar de olifanten hoe ze dronken en speelden in het water. Verder gereden via een andere weg. Hier kwamen we bij een dorp waar vroeger ongeveer 5000 mensen hadden gezeten. Dit was goed te zien want de overblijflsen waren nog goed zichtbaar. Stenen ondergoed met houten daken. De daken waren vergaan maar de stenen ondergrond was goed te zien en er waren er zeer veel. Daarna op weg terug want we liepen al een beetje uit. We zouden tegen 14h00 terug gaan en het was al bijna 14h30. Kwamen we opnieuw een kudde olifanten tegen die wilden oversteken. We stonden er precies tussen. Dus Johan in de achteruit. Daarna afwachten. Opeens kwam de grootste olifant de bush uit rennen op onze auto af Johan razendsnel achteruit rijden en al trompetterend stak hij over. Echt zo wat wil je nu. De schrik zat er goed in bij ons vieren. De rest van de olifanten volgde de grootste. Hierna zat de kudde nog meer verspreid door de bush. Johan gaf gas en zodat wij de kudde voorbij waren en daarna hebben we gewacht of de rest ook over wilde steken maar dat deden ze niet. Het wild is hier veel wilder dan in Etosha. Als de olifant in Etosha hetzelfde had gedaan dan hadden we nu een dikke deuk in de auto gehad. We hebben nog een paar keer van dergelijke groepen gehad, maar niet meer van die agressieve.

We waren laat terug, namelijk om half 4 hebben we snel een halve pizza per persoon gehad en zijn daarna op de riviersafari/sundowner gegaan. Wel leuk, maar als je de Chobe riviersafari hebt gehad is dit iets minder spannend. Henk betrapte Douwe dat hij even de ogen dicht had. Wel veel vogels gezien en een paar krokodillen.

Morgen richting Maun, hopen dat die wireless hebben dat wat sneller is als onze Dongel.

N'Kwazi Camp bij Rundu

Met Mozes naar de kerk.

Een enerverende ervaring. Na het ontbijt vertrekken we met Mozes, onze gids, naar een dorp in de buurt van onze lodge. In deze buurt bestaat het dorp uit ongeveer 1000 families die verspreid over een groot gebied per familie bijeen wonen. In het dorp zijn vele kerken te vinden, al moet het woord kerk hier vooral worden vertaald met een overdekte plek waar het geloof in heel veel vreugde wordt beleefd. Maar de kerk blijkt geen vaste begintijd te hebben, want het begint pas als er voldoende mensen zijn gekomen. Als wij aankomen is dat nog niet het geval, en dus gaan we eerst een bezoek aan een familie brengen. Een familie is meer dan bij ons een gezin, want alles wat maar op een of ander manier is verbonden met elkaar woont bij elkaar. Het dorp kent een centrale keuken, hoewel een overdekt plekje met een vuurtje beter de kookhut beschrijft. De jonge meisjes en jongens blijken niet bij hun ouders te slapen. Er is een aparte slaaphut voor de meisjes. Voor de jongens blijkt een slaapplaats voor dit dorp geen nut te hebben, want de jongens die het dorp kent schijnen al te zijn getrouwd. En net als bij ons slapen mannen en vrouwen ook hier bij elkaar. We worden op ons bezoek nauwlettend gevolgd door een groepje kinderen dat precies weet hoe ze op de foto moet gaan. Zo gauw we een camera op hen richten gaan ze in een groepje bij elkaar staan en lachen vriendelijk in de lens. Daarna lachen ze zich te barsten als Douwe hen het resultaat op zijn digitale camera laat zien. Langzamerhand dringen de geluiden van kerkgezang het dorp binnen. De sfeer zit er al goed in. Het gezang en geklap wordt steeds luider. Steeds meer dorpsbewoners begeven zich in de richting van het deels verwoeste gebouwtje, een met golfplaten overdekte plek, deels met muren van landbouw plastic en golfplaten. Mozes nodigt ons uit hem te volgen naar de ‘kerk’.

Binnen staan de kerkgangers, hoofdzakelijk vrouwen, al volop te dansen en te zingen in hun eigen taal. We worden uitgenodigd om plaats te nemen op eenvoudige banken. Het gezang gaat onophoudelijk door. Een vrouwelijke voorganger komt naar voren en heet ons allemaal welkom, wij vieren met nog vier andere Nederlanders en een Duitse jonge dame die als vrijwilligster in de gemeenschap werkzaam is. De voorgangster heet ons welkom als kinderen van God, zoals we immers, volgens haar, allemaal zijn. Mozes vertaalt haar vakkundig, tenminste dat nemen we aan. Als er een stilte valt, staat er iemand uit de kerk op en begint een lied, de hele kerk valt direct in hup daar wordt weer geklapt, gedanst en gezongen. Het is tijd voor de collecte. Vier bakjes worden op de tafel gezet, elk voor een eigen doel. Al zingend en dansend komt iedereen in een soort van polonaise langs de bakjes en doet er zijn geld in. Drie kerkgangers komen naar voren en spreken een gebed uit over de gaven. Dan is het de beurt aan het ‘kerkkoor’. Een grote groep van jongeren, vooral meisjes met enkele jongens, komt, uiteraard, al zingend en dansend naar voren en brengt een totaal programma van snelle liederen, begeleid door een eenzame trommelaar achter in de kerk. De mooi geklede dames, sommige hooggehakt, zingen met hoge stemmen vol overgave de christelijke liederen, alles in hun eigen, voor ons onbegrijpelijke, taal.

Na het koor wordt aan de bezoekers gevraagd een lied ten gehore te brengen. Wij bieden ons aan en zingen, met iets minder overgave en zonder dans, het lied ‘Dank U voor deze nieuwe mor gen’ . We worden met applaus beloond. Vervolgens dankt Douwe de kerkgangers voor hun gastvrijheid. Mozes brengt ons weer veilig naar de lodge. We zijn vele ervaringen rijker….

Nhoma Camp en Rundu

Een lang verhaal vandaag want we hebben een paar dagen geen bereik gehad. Dit alles wordt geschreven met uitzicht over de Kavango rivier en Angola.

De avond bij Fiume was gezellig. Marilize kookt uitstekend, dus het diner was erg goed. Daarna met de computer in de bar en zorgen dat alles on-line kwam en alle e-mails ophalen. Na de nodige wijntjes en computeractiviteiten om een uur of half 11 naar bed gegaan. Ja, ja, in Afrika lig je er vroeg in.

De volgende ochtend zijn we met de vriend van Marilize, Jorn, naar het Bushman dorp bij Grashoek gereden. We zullen bij Nhoma Camp ook Bushman activiteiten gaan doen, maar we willen wel graag de verschillende mogelijkheden bekijken. Dit was een soort museum, maar wel erg authentiek. We zijn met wat bushman jagers en vrouwen de bush in geweest, waar ze on verschillende dingen hebben uitgelegd over hun manier van leven, het gebruik van diverse planten, bomen en wortels, zowel om te eten als om voor medicijnen te gebruiken. Wel erg bijzonder hoe dicht deze mensen bij de natuur leven. Zoals Henk al zij: wij hebben de omgeving aangepast aan onze manier van leven, de Bushman hebben hun manier van leven aangepast aan hun omgeving. Na nog wat sieraden van hun te hebben gekocht, halskettingen van struisvogelei en gedroogde zaden en besssen zijn we doorgereden naar Nhoma Camp, toch nog eventjes ruim 140 km. Verderop. In de verte zagen we veel bosbranden en toen we redelijk dicht bij kwamen was het vuur tot aan de weg. Bij Nhoma Camp hadden we geen last behalve dat we de brand roken en het in de verte zagen. Hier hartelijk welkom geheten en d accommodatie bekeken. Luxe safari tenten met eigen bad en toilet, en dat allemaal in de ‘middle of nowhere’. Om 4 uur zijn we maar direct meegegaan naar het Bushman dorp waar de jagers lieten zien hoe ze pijlen maakten. Het diner daarna was uitstekend en tijdens de maaltijd hoorden we ze al zingen in het dorp. Dus na het eten weer naar het dorp voor een ‘healing dance’, in dit geval de Giraffe dans. Niet dat iemand van ons er beter van zijn geworden, maar toch de moeite waard om eens mee te maken. Daarna nog een afzakkertje met Arno, de eigenaar van Nhoma Camp, die 23% van de winst besteedt aan het Bushman dorp, waardoor het hele dorp inkomen aan heeft. Ook werken e diverse mensen uit het dorp voor hem op de lodge.

De volgende ochtend werden we in een forse rookgeur wakker. Arno en wat mensen uit het drop zijn bijna de hele nacht bezig geweest als ‘firefighters’ en ze waren er nu in elk geval zeker van dat het vuur het kamp en het dorp niet meer bedreigden.

Na het ontbijt zijn we met de bushmanjagers op stap geweest. Ze wilden op porcupine gaan jagen, maar na een wandeling van ongeveer 4 uur door de bush hebben we veel gehoord over kruiden, bomen, wortels, vuur maken en vallen zetten maar geen dier gezien. 4 uur was ruim voldoende om te leren dat wij niet in de wieg zijn gelegd als bushman. Zij hebben veel geduld en lopen per dag rustig 10 uur om iets uit de bush te halen, wij hadden het al lang opgegeven. Het was best interessant maar het duurde ons allemaal iets te lang. s’ Middags hebben Marian, Janny en Henk het dorp nog een keertje bezocht en diverse spelletjes gedaan met de kinderen en de vrouwen uit het dorp, bij een nieuw spel deden de mannen uit het dorp ook mee. Weer heel bijzonder. ’s Avonds hebben we weer goed gegeten en nog wat in de ‘boma’ gekletst en geborreld met een Nederlands stel met twee kinderen en Arno, die nu niet meer weg hoefde omdat de branden uit waren.

Vandaag, aterdag 13 augustus, reden we al om 20 voor 9. We zijn eerst vlak voor het Nederlandse gezin uit gereden. Diwe hadden geen 4x4 en wilden wel graag dat we ze de eerste 40 km. Zouden begeleiden omdat dat gedeelte redelijk zanderig was. Daarna zijn we in volle vaart over de dirt road naar de asfalt weg gereden, totaal 240 kilometer over zand- en dirt roads. Bij Roy’s Camp hebben we even koffie gedrongen en daarna vlot door naar Rundu, waar we om een uur of drie aan zijn gekomen. Doordat er rugby op de TV is hebben we vandaag vroeg stroom. Normaal gaat de generator pas om 5 uur aan maar nu ruim 1,5 uur erder. Dus maar snel achter de computer voor wat offertes en het blog, foto’s van de toestellen halen en alle batterijen laden, omdat er bij Nhoma geen stroomwas. We hebben wel alvast afspraken met een gids gemaakt. Morgen na het ontbijt naar een vrolijke Afrika kerk en een bezoek aan het dorp, om 4 uur op de Kavango voor een sundowner en een cola op Angolees grondgebied, waar we trouwens nu ook uitzicht op hebben, en maandag voordat we naar Divundu (Ndovu Camp) gaan, eerst een school bezoeken. De foto’s volgen hopelijk vanavond, zo niet dan zie je ze morgen wel.

Foto's wordt erg lastig, want de telefoonverbinding valt vaak weg. Voor morgen een afspraak gemaakt met een gids om naar een 'zwarte' vrloijke kerk te gaan en daarna hetb dorp even te bezoeken. Lijkt me heel bijzonder, maar of ik nu bekeerd ga worden, denk ik niet.

Etosha - Grootfontein

Vandaag om 8h00 weer ontbeten. Marian vond nog een pet met klep om de video's goed te kunnen zien. We gingen weer verder tegen 8h30. Eerst was er niet zoveel te zien. Naar een uitzichtspunt gereden waar je prachtig over de Ethospan kon uitkijken. Marian heeft helemaal rondom gefilmd. Met pet op wordt ze al Steven Spielberg genoemd. Het pad naar het uitzichtspunt was op een gegeven moment een modderpoel met water, zand en kalk. Nog een paar opnames gemaakt van mensen die hierdoor reden. Douwe mocht zijn 4x4 cursus nog niet uitproberen, want we waren eigenlijk al ver genoeg het pad op. Maar wat een vlakte en je ziet niet waar het ophoudt. Je kunt wel zien dat er redelijk veel water is gevallen dit jaar. In de pan zit toch nog wel water. Hierna verder gereden en wie zien we daar? Een familie olifant. Volgens Marian dezelfde groep die bij Halali bij het watergat was. Nu wilden ze oversteken. Er was een hele, hele grote olifant bij met 2 kleintjes en die kwam gevaarlijk dichtbij de auto zodat Marian vergat te kijken door de camera dus dit is niet veel geworden. De anderen staan er prachtig op. Daarna verder via een picknickplaats en hier waren wel 1000den flamingo's, onvoorstelbaar veel. Hier er ook weer uit. Het kan niet op. Op weg naar Namutomi kwamen we nog 3 oude olifanten tegen dus ook even gekeken. Verder natuurlijk de gebruikelijke dieren als zebra, springbok, gnoe, giraf en impala. Bij Namutomi koffie gedronken, ook daar nog even naar het watergat gekeken maar geen bijzondere dieren. Hierna in 1 streep door richting Tsumeb en Grootfontein. Omdat we aardig op tijd waren toch even naar de Hoba meteoriet. Het ding is groot en ziet er uit als een rots. Je moet je bedenken dat je hiervoor bijna 40 km voor moet omrijden. Dit staat namelijk nergens aangegeven. Maar foto's gemaakt en dit vermelden bij het boekje dan kan men voor zich zelf uitmaken of men dit wil zien of niet. Hierna in Grootfontein tanken en nog wat laatste boodschappen gedaan. Op weg naar Fiume lodge. Ze zeggen dat ze op een bord staan maar voor je het weet ga je er voorbij. Ze staan samen vermeld met Friedrichstal en Fiume. Geen bord maar een strooien dakje aan de rechterkant van de weg na ongeveer 30-35 km. Nu ontvangen met drankje en even de verhalen en de foto's bijwerken.

Moeten nu eerst eten, foto's volgen later

Etosha, tussen Okaukeujo en Halali

Al om 8 uur aan de ontbijttafel. Nog geen puf om vroeg op te staan voor een safari. Dat gaan we maar bewaren voor de andere parken waar we nog heen gaan. Volgens mij hebben we allemaal nog een beetje de vlucht in ons hoofd zitten en zijn nog niet helemaal fit om vroeg op te staan.

Na het ontbijt eerst nog even naar het watergat en daarna tanken. Eerst het rondje aan de westkant van de Etosha Pan, langs Leeubron, Okondeka en Wolfsnes, gereden. Veel zebra’s en springbokken onderweg met hier en daar een giraffe. Bij Okondeka van alles wat gezien, een mooi uitzicht over de pan en alle dieren die je in Etosha normaal ook in grote getale ziet. Om ongeveer 11 uur waren we weer in Okaukeujo waar we maar even een sanitaire stop hebben gemaakt en wat koffie hebben gedronken. Daarna via de Gemsbokvlakte, Olifantsbad en Aus richting Halali. Vooral bij de Gemsbokvlakte veel wild. Een grote groep jakhalzen was aan het ruzie maken bij een karkas, gemsbokken kwamen en gingen en natuurlijk ook veel zebra’s en springbokken. Onderweg verder hebben we ook een paar hele mooie kudu’s gezien en nog veel giraffes. De enige grote kuddes die we tot nu toe niet hebben gezien zijn de wildebeesten. Die hebben we alleen nog maar solitair zien staan. Om ongeveer 3 uur waren we bij Halali waar we wat rustig aan doen. Douwe schrijft het verhaal, Marian is naar het watergat, Janny en Henk lezen wat en zijn na een uurtje ook naar het watergat vertrokken.

En natuurlijk, je bent er eens een keertje niet bij en Marian heeft 14 olifanten bij het watergat. Het beeld was als bij Mapungubwe twee jaar geleden, Esther, Ramon, Ruben, Maaike en Ewald weten hoe dat is, in één woord: schitterend. Dit keer geen foto’s want ik was bezig met het blog en Janny en Henk waren nog bij de Bungalow. Daarna nog neushoorns bij het watergat. Deze hebben Janny en Henk ook gezien, ik was nog even bezig. Volgende keer moet ik er maar weer bij zijn.

Waterberg - Etosha

We hadden eerst nog een safari willen doen. Je kunt het plateau namelijk niet met je eigen auto op. Maar omdat we het internet aan de praat wilden krijgen zijn we maar op tijd vertrokken. Wel zijn we nog even naar de begraafplaats gereden waar Duitse soldaten in 1904 waren begraven na één van de vele veldslagen die ze hebben uitgevochten met de Herero. Ook zij waren in die tijd “goed koloniaal’ bezig. We reden dan ook om ongeveer 9 uur en waren dus al op tijd in Otjiwarongo. Eerst maar een vragen waar we een winkel zouden kunnen vinden waar we hulp met onze dongel zouden kunnen krijgen, maar dat was natuurlijk dom van ons. Er lopen voornamelijk mensen rond die nog nooit een computer hebben gezien, hoe kunnen die dan weten wat een ‘dongel’ en internet is. Uiteindelijk stuurde iemand ons door naar de MTC winkel. Die konden snel meer beltegoed op de telefoon van Douwe krijgen. Als je de #-jes die tussen de verschillende nummergroepen staan maar weg laat herkent de provider de opwaardeercode wel. Slim om dat nergens te melden.

Met de dongel konden ze ons in eerste instantie niet helpen want de stroom was uitgevallen en we moesten eerst maar eens bij een andere winkel proberen. 3 winkels later toch maar weer naar de MTC winkel. Er was toen stroom en iemand anders aan de balie. De KPN dongel mag dan sim-lock vrij zijn, het herkent geen kaart van een andere provider, dus een Namibische dongel gekocht. Kunnen Rietje en Ignas volgend jaar mooi gebruiken. Door de baliemedewerker op de computer laten installeren en dat werkt mooi. We hebben eerst 500 MB om te internetten. Opgelucht (vooral de rest omdat Douwe nu niet meer chagrijnig is :) ) zijn we verder gereden naar Outjo, daar eerst koffie gedronken voordat we Etosha induiken.

Uiteindelijk waren we om ongeveer half 3 in Etosha. Bij het Ombika watergat (de eerste na de Andersson Gate) direkt al veel impala’s en zebra’s gezien. Rustig doorgereden naar Okaukeujo waar we een familei chalet hebben. Heerlijk luxe, twee slaapkamers, woonkamer en keuken. Uitstekend dus. Al vrij snel naar het watergat gelopen om ons eerste wild te zien bij Okaukeujo. Wat zebra’s, springbokken en een incidentele jakhals, nog niet zoveel. Maar al snel kwam er een, nogal frusty, olifant aan die de hele poel bijna voor zichzelf in beslag nam. Veel gespetter en geknoei, en natuurlijk wel van al het klein wild in de buurt. Een groep giraffes kwam op typische giraffe manier langzaam dichter bij. Wat doen die voorzichtig. We hadden gedacht dat ze waarschijnlijk pas bij zonsondergang bij het water zouden zijn, dus rustig blijven wachten. Intussen verdween de olifant en was het een komen en gaan van ander klein wild zoals impala’s, springbokken, zo af en toe een gemsbok en vooral veel zebra’s. Toen de zon al redelijk laag stond kwam er nog een groep zebra’s aan en nog een olifant. Sfeervolle foto’s kunnen maken. En jawel, de giraffes hadden we mooi tussen de lens en de ondergaande zon, altijd goed voor mooie foto’s. We hebben nog even gewacht tot de zon onder was en daarna eerst maar onze bungalow voor een drankje en daarna naar het restaurant. Na de maaltijd zijn we nog eens naar het verlichte watergat gelopen, weinig wild, maar op een gegeven moment wel leeuwen gebrul. Douwe meende op de rand van de verlichting en het donker een leeuw te herkennen, maar kon dat allemaal niet op de foto krijgen. Op zo’n moment heb je ook en statief nodig voor je fototoestel. We zijn dus te vroeg weggegaan, want de volgende ochtend kregen we bij de receptie te horen dat de leeuwen zich ook nog bij de poel hebben laten zien. Jammer!!!!! Maar al met al wel een geslaagde dag.

Van Windhoek naar het Waterberg Plateau

We zijn om 08h00 opgestaan en waren om 8h30 aan het ontbijt. Iedereen had heerlijk geslapen maar dat was niet verwonderlijk na de vorige dag. Met frisse moed het ontbijt genuttigd en daarna Windhoek in om boodschappen te doen voor onderweg. Hier vonden we alles wat we nodig hadden. Van chips tot koeltasje en shampoo met body lotion. Na de boodschappen zijn we doorgereden naar Waterberg regio. Al met al niet zo’n hele rit. Het was ongeveer 260 km en we konden lekker opschieten omdat het niet druk was op de weg en we dus lekker konden toeren. Af en toe even stoppen om te filmen en een foto te maken. Bij Okahandja hebben we koffie gedronken. Daar was ook een erg grote arts- en crafts markt, maar daar waren we snel weer weg. Ze bleven je maar naar binnen praten en doorzeuren. We kregen dus weinig tijd om zelf wat rond te snuffelen en zijn dan ook maar doorgereden. We hebben trouwens ook wel al genoeg houten olifanten en dergelijke in huis. Onderweg zijn we nog wat wrattenzwijnen, Pumba’s voor de Disney liefhebber, tegen gekomen. Tegen 15h00 waren we op plek van bestemming. Hier inschrijven, blaadje mee voor eventuele wandeling en plattegrond. Diner afgesproken bij het restaurant en daarna naar het huisje(chalet). Dit ziet er prima uit, eenvoudig en schoon. Vergelijkbaar met de San Parks accommodaties in Zuid-Afrika. Hierna begon Douwe te kijken of het zou lukken met zijn dongel, dus niet. Na ongeveer 1 uur en met bemoeienis van Marian nog niet. En als je Douwe kent: goed chagrijnig van het hele gebeuren. Ook het pre-paid telefoonkaartje opladen lukte niet, dus niet zo gezellig. We hadden besloten om nog een wandeling naar de Mountain View te maken (duur ongeveer 40 min), dus moest Douwe zijn acties eerst maar stoppen. De Waterberg is een plateau dat ongeveer 200 meter boven het omringende vlakke landschap omhoog rijst. Van veraf al een mooi gezicht, maar als je er onder staat is het best stijl en hoog. Boven op het plateau leeft veel wild. De wandeling is een aanrader. Duurt niet zolang, maar het laatste stuk is wel moeilijk klimmen met veel rotsen (voor de Noorwegen kenners: het ‘Besseggen gevoel’). Onder aan het steile gedeelte is Douwe afgehaakt want die wil de rest van de vakantie ook nog van zijn knie gebruik maken. Marian, Janny en Henk hebben kunnen genieten van een erg mooi uitzicht. Tegen 18h00 waren we terug. Even wat gedronken en toen naar het restaurant om te eten. Dit keer koos iedereen voor de gemsbok biefstuk. Lekker klaargemaakt en het smaakte ook goed. Na het eten heeft Henk nog geprobeerd om de dongel te installeren maar ook dit lukte niet. Douwe had het wel gehad en we besloten de volgende dag in Otjiwarongo naar een telefoonwinkel te gaan met laptop en al. Nu lekker slapen en morgen op naar Etosha.