Dag 11 17 augustus Divundu – Maun

Dus geen wireless in het camp. Audi Camp schijnt wel internet te hebben dus gaan we dat overmorgen proberen, als we ons avontuur in Moremi hebben gehad.

Vandaag zijn we iets na 9 uur vertrokken. Eerst door het Mahangu park waar je geen entree hoeft te betalen als je deze direct doorsteekt naar Botswana. Onderweg hebben we nog wel een sabel antilope gezien. We waren binnen een half uur de grens over na natuurlijk de standaard formaliteiten van papieren invullen, roadfee betalen en daar ook weer de formulieren voor invullen,maar op zich ging dat best snel. Daarna ruim 300 kilometer doorrijden naar Maun. De weg is stukken beter als de weg Kasane – Nata. Je merkt dat hier weinig zwaar verkeer over komt. Wel veel ezel karren en vooral overstekende geiten, mensen, ezels en koeien (op volgorde van grootte). We wilden koffie drinken in Serhitwa omdat ons dat wel een plaats leek waar we koffie zouden kunnen krijgen. De Shell pomp werd groots aangeduid, dat gaf een goed gevoel,maar er was dus geen koffie. Dan maar de laatste 100 kilometer zonder koffie doorrijden. De weg vanaf de Namibie/Botswana grens lijkt trouwens streep vooruit maar direct na de grens zitten er toch twee T splitsingen waar we een keertje moesten kiezen tussen rechts en links. Dan wel even opletten als op de kaart Sepupa staat en de richtingborden Sepopa aangeven. We reden om half drie door Maun maar hadden besloten eerst Crocodile Camp op te zoeken voordat we zouden gaan tanken en boodschappen zouden gaan doen. Tijdens het inchecken direct gevraagd naar de activiteiten, zodat we konden beslissen hoe we de komende dagen gaan invullen. We hebben bedacht dat we morgen eerst zelf met de auto Moremi ingaan om te zien wat mogelijk is en dan de tweede dag met een mokoro of motorbootje de Delta in te gaan. Omdat we bij de gate van Moremi contant de entree moeten betalen en in Maun de entree met de creditcard kunnen betalen zijn we direct weer Maun ingereden om de entree te regelen en om wat boodschappen te doen. De Wildlife registration zou tegenover het politiebureau zitten. We vonden het politiebureau maar geen teken van Wildlife registration. Na wat vragen wisten we het, het zat achter het politiebureau, maar ja het is Afrika en het ligt er maar net aan hoe je staat of iets achter of tegenover iets ligt. We kregen ook te horen dat we op moesten schieten want het kantoor was om half 5 dicht en we hadden dus nog maar 10 minuten. Marian zetten het dus op een lopen, Douwe speelde de Turkse vrouw door gepast afstand te nemen, en Henk en Janny waren hen kwijt. Een speciale situatie. We kwamen net op tijd binnen. De dames van het kantoor hadden de tasjes al in de handen om te vertrekken en konden dus alles weer uit de kast halen. Helemaal toen we vroegen of we met ZA Randen konden betalen. Nee dat kon niet maar wel met de creditcard. Die machine moest dus weer uit een kast komen en alles was geregeld. Tot de chef kwam en vroeg of we een kaart van Moremi hadden. Ze kon dan even aangeven welke wegen te berijden waren en welke niet in verband met de waterstand. Wij hadden natuurlijk geen kaart en zij het netjes aantekenen op een kaart. Die kostte ook weer 75 Pula en ineens konden we wel betalen met ZA Rand. Marian en Douwe hebben toen Janny en Henk weer opgezocht die het zoeken maar hadden gestaakt en konden we gaan tanken en boodschappen doen.

Nu hebben we gegeten en nog wat nageborreld in de bar met best een mooi uitzicht. Crocodile camp is net geen Toro Lodge maar ook niet het meest luxe camp. Hoe het hier zit komen we vast nog wel achter. Morgen dus naar Moremi.

Dag 12 18 augustus Moremi

De dames van het Wild life registration hadden ons keurig gemeld hoe lang alles zou gaan duren. Naar South gate rijden 1,5 uur, daarna naar Third Bridge 2,5 uur. Alles via dezelfde weg weer terug dus 8 uur onder de pannen. Eerst wilde we om 08h00 ontbijten maar dit toch maar een half uur eerder. Om 08h30 precies vertrokken we. De tijd klopte exact om 10h00 waren we bij South Gate. Hier even weer wat invullen en permit laten zien en weer verder. We hadden ondertussen al wat springbok, zebra en giraffe gezien. Dus we dachten dit gaat het worden. We vroegen ons wel af wanneer we First bridge zouden krijgen. Op de ene kaart zou dit na 15 km zijn en op de andere pas na 25 km. Dus ja wat te doen, gewoon doorrijden want meer kun je niet. Er is namelijk maar één 4x4 track waar iedereen op rijdt. Zo af en toe kom je iemand tegen en dan even opletten met passeren. Je mag de auto niet uit en Douwe was druk met autorijden. Hij had een 4x4 cursus had gedaan en of dat de reden was of overmoed, we hebben van twee mensen gehoord dat ze vast hebben gezeten. Dus enige kennis was wel bruikbaar. Eerst viel het nog wel mee maar gaandeweg werd het al ruller en zanderiger. In het begin zagen we en kudde olifanten. Het landschap is veel geel hoog gras met groene struiken dit in verband met het water wat hier stroomt. Ook stukken met hoge groene bomen kwamen we tegen. Aan dieren viel het tegen. Zebra, giraffe, olifant met wat springbok. Eindelijk kwamen we bij een watergat waar een auto stond. Even vragen of die wisten of dit de goede weg was. Maar het waren Fransen die al hadden vastgezeten en ook niet goed wisten of ze wel goed reden. Maar ja er was maar één track dus fout rijden kan niet. De verschillenden kaarten gaven alleen andere afstanden aan. Bij het watergat stond ook een auto die vanaf de andere kant was gekomen. Die kon ons vertellen dat de doorgang bij First Bridge wel meeviel maar de doorgang bij Second Bridge was behoorlijk diep en je moest er langzaam doorheen. Je kon namelijk niet over (zeg maar door) de brug. Het zijn namelijk doorwaadbare plaatsen die met boomstammen worden gevuld,maar wel met een leuning erlangs. Marian kreeg al bedenkingen want het water kwam tot halverwege de deur. Maar nog niets gezegd. De Fransen vroegen of ze achter ons aan mochten rijden, want 1 keer vastzitten was voldoende. Dus met twee auto’s de First Bridge bereikt. Deze viel inderdaad mee. Marian en Henk konden via wat acrobatiek de overkant bereiken en zodoende Douwe op de foto en film vast leggen. Daarna de Fransen ook vastgelegd. Hierna verder en na 2km kwam de 2^de brug (houten paaltjes die water doorlaten waar je met de auto overheen moet). Het begrip brug is hier zeer relatief. Iedereen uit de auto. Op wild werd helemaal niet meer gelet. Op het kantoor hadden ze gezegd dat we hier linksom de brug en niet via de brug moesten gaan. Bij South Gate hadden ze gezegd dat we rechtsom moesten gaan en dat vertelden de mensen bij het watergat ook. Maar er waren verschillende doorgangen dus welke te kiezen. Uiteindelijk kwam er iemand van de ander kant. Die was gisteren over de brug die helemaal onder water lag gereden. De dame eruit om te peilen en ja hoor hij ging over de brug. Het was erg bumpy want die paaltjes liggen er wel maar met tussenpozen. Dit waren ook Fransen dus die hebben onze Fransen even uitgelegd in het Frans welke versnelling en hoe te handelen. Het kwam er op neer gewoon heel langzaam in de lage giering en de tweede versnelling de auto laten gaan en dan komt het goed. Ondertussen had Marian al tegen Douwe gezegd dat ze de oversteek geen plan vond. Op de filmpjes die we via You-Tube wel eens hadden gezien hadden we onze bedenkingen al en waarom zouden we dit doen als we er toch niet heen hoefden. Het was ondertussen ook al wat later geworden. We zouden erover gaan en eigenlijk onmiddellijk na Third Bridge weer terug moeten. Dus waarom moeilijkheden opzoeken. Daarom werd er besloten niet verder te gaan. We hebben de Fransen “bon courage” toegewenst. De oversteek was zeker goed te doen en de brug gaf zeker wat meer zekerheid omdat we hadden gehoord dat je, als je naast de brug door het water gaat, ineens een kuil krijgt die een forse golf kan geven met alle gevolgen van dien. Het is ze wel gelukt maar ze waren heel blij. De jongen die reed was niet erg gelukkig voor de oversteek en een gejuich steeg op uit de auto toen ze bij de overkant waren. Hierna hebben wij even wat gegeten en zijn we weer op weg naar Maun gegaan. Al met al qua wild niet echt enerverend maar wel veel te weten gekomen hoe het met een 4x4 door Moremi gaat, hard werken, de adviezen van anderen volgen en vooral geen risico’s nemen. Wij doen dit niet maar ik kan me voorstellen dat avontuurlijke mensen dit heel gaaf vinden. Tegen 16h30 waren we weer terug in Maun. Het eten was weer als de vorige dag, eenvoudig. De dame van de bediening meldde nog dat het eten in de stad beter was. Na een afzakkertje aan de bar naar bed.

Dag 13 19 augustus Maun, accommodatiebezoek

Vanmorgen rustig aan gedaan en na het ontbijt eerst naar Maun om de dame dan de Wilderness Office gerust te stellen. We hadden per ongeluk de kaart van Moremi betaald met onder andere 50 Namibische Dollars en dat vond ze niet leuk. Bij het uitgaan van Moremi had de wacht daar ons al verteld of we dat wilden omruilen. Dus vandaag gedaan en direct de entree voor de Makgadikgadi Pans betaald, zodat we morgen daar zonder problemen ook een bezoekje kunnen brengen. Daarna nog wat boodschappen gedaan en wat andere accommodaties bezocht.

Om half 4 gaan we nog weer met een bootje de Delta op, maar dat hoen jullie later als we weer bereik hebben. Haina zit ook op Facebook dus ik denk dat ze daar ook bereik hebben, maar je weet maar nooit.