Met Mozes naar de kerk.

Een enerverende ervaring. Na het ontbijt vertrekken we met Mozes, onze gids, naar een dorp in de buurt van onze lodge. In deze buurt bestaat het dorp uit ongeveer 1000 families die verspreid over een groot gebied per familie bijeen wonen. In het dorp zijn vele kerken te vinden, al moet het woord kerk hier vooral worden vertaald met een overdekte plek waar het geloof in heel veel vreugde wordt beleefd. Maar de kerk blijkt geen vaste begintijd te hebben, want het begint pas als er voldoende mensen zijn gekomen. Als wij aankomen is dat nog niet het geval, en dus gaan we eerst een bezoek aan een familie brengen. Een familie is meer dan bij ons een gezin, want alles wat maar op een of ander manier is verbonden met elkaar woont bij elkaar. Het dorp kent een centrale keuken, hoewel een overdekt plekje met een vuurtje beter de kookhut beschrijft. De jonge meisjes en jongens blijken niet bij hun ouders te slapen. Er is een aparte slaaphut voor de meisjes. Voor de jongens blijkt een slaapplaats voor dit dorp geen nut te hebben, want de jongens die het dorp kent schijnen al te zijn getrouwd. En net als bij ons slapen mannen en vrouwen ook hier bij elkaar. We worden op ons bezoek nauwlettend gevolgd door een groepje kinderen dat precies weet hoe ze op de foto moet gaan. Zo gauw we een camera op hen richten gaan ze in een groepje bij elkaar staan en lachen vriendelijk in de lens. Daarna lachen ze zich te barsten als Douwe hen het resultaat op zijn digitale camera laat zien. Langzamerhand dringen de geluiden van kerkgezang het dorp binnen. De sfeer zit er al goed in. Het gezang en geklap wordt steeds luider. Steeds meer dorpsbewoners begeven zich in de richting van het deels verwoeste gebouwtje, een met golfplaten overdekte plek, deels met muren van landbouw plastic en golfplaten. Mozes nodigt ons uit hem te volgen naar de ‘kerk’.

Binnen staan de kerkgangers, hoofdzakelijk vrouwen, al volop te dansen en te zingen in hun eigen taal. We worden uitgenodigd om plaats te nemen op eenvoudige banken. Het gezang gaat onophoudelijk door. Een vrouwelijke voorganger komt naar voren en heet ons allemaal welkom, wij vieren met nog vier andere Nederlanders en een Duitse jonge dame die als vrijwilligster in de gemeenschap werkzaam is. De voorgangster heet ons welkom als kinderen van God, zoals we immers, volgens haar, allemaal zijn. Mozes vertaalt haar vakkundig, tenminste dat nemen we aan. Als er een stilte valt, staat er iemand uit de kerk op en begint een lied, de hele kerk valt direct in hup daar wordt weer geklapt, gedanst en gezongen. Het is tijd voor de collecte. Vier bakjes worden op de tafel gezet, elk voor een eigen doel. Al zingend en dansend komt iedereen in een soort van polonaise langs de bakjes en doet er zijn geld in. Drie kerkgangers komen naar voren en spreken een gebed uit over de gaven. Dan is het de beurt aan het ‘kerkkoor’. Een grote groep van jongeren, vooral meisjes met enkele jongens, komt, uiteraard, al zingend en dansend naar voren en brengt een totaal programma van snelle liederen, begeleid door een eenzame trommelaar achter in de kerk. De mooi geklede dames, sommige hooggehakt, zingen met hoge stemmen vol overgave de christelijke liederen, alles in hun eigen, voor ons onbegrijpelijke, taal.

Na het koor wordt aan de bezoekers gevraagd een lied ten gehore te brengen. Wij bieden ons aan en zingen, met iets minder overgave en zonder dans, het lied ‘Dank U voor deze nieuwe mor gen’ . We worden met applaus beloond. Vervolgens dankt Douwe de kerkgangers voor hun gastvrijheid. Mozes brengt ons weer veilig naar de lodge. We zijn vele ervaringen rijker….